Δεν τους ξεχνάμε

Προσθήκη σχολίου

Σχόλιο από τον/την Σοφία Χωριανοπούλου στις 9 Νοέμβριος 2009 στις 23:46

Καλό ταξίδι κι από εμένα!Πραγματικά μεγάλη αδικία να χάνονται έτσι παιδικές ψυχές!

Σχόλιο από τον/την Λυερος Μανωλης στις 25 Οκτώβριος 2009 στις 21:50

μακαρι εκει που εισε τωρα Παναγιωτακη, να μην υπαρχει τοση αδικια και τοση αμελεια απο εμας τους μεγαλιτερους, για να χανονται παιδια καλα και χαρουμενα σαν εσενα.
εισε στις καρδιες μας.

Σχόλιο από τον/την ΓΙΑΝΝΑΚΟΥΛΙΑΣ ΙΩΑΝ & ΣΙΔΕΡΗ ΑΝΝΑ στις 20 Οκτώβριος 2009 στις 22:32

........................... Καλό ταξίδι Παναγιώτη (Παν.Ιωαν.Ματζακος) Θα σε θυμόμαστε πάντα.... Φαίνεται όσο καλύτερος τόσο λιγότερο μένει κανείς ανάμεσα μας... και τώρα στις γειτονιές των αγγέλων για να δίνεις το γέλιο και τη χαρά...............Γιαννης+Αννα

Σχόλιο από τον/την Λυερος Μανωλης στις 29 Σεπτέμβριος 2009 στις 20:57

ΣΤΟ ΜΑΣΤΟΡΗ
Εξη μηνες επερασαν και ειναι σαν να ηταν εχθες. Το μποκαλι με το ρακι, ειναι σταθερο, μονιμο στο πετρινο τραπεζακι. Λειπεις ομως Εσυ απο το πεζουλακι. Η προστακτικη φωνη σου δεν ακουγετε να καλει τον καθε περαστικο να τον κερασεις ενα ρακι. Η θεση σου ειναι αδια αλλα εισε μεσα στις καρδιες μας παντα θα υπαρχεις. Πρεπει εκει που βρισκεσε να εισε πολυ ευχαριστημενος. Φροντισες, το βασιλειο που εφιαξες, να ειναι ζωντανο και παντα ενωμενο και να το κουμανταρει πλεον η συζηγος σου Μαρινα. Ενας υπεροχος ανθρωπος, που τιμα την μνημη σου και φροντιζει να γινονται παντα, αυτα που ηθελες και αρεσαν.

Οι φιλοι σου απο τ'' ΑΚΡΩΤΗΡΙ

Σχόλιο από τον/την Γιάννης Δ. Πρεβενιός στις 13 Σεπτέμβριος 2009 στις 22:57

Βούλα η φωνή του Πατέρα σου συντρόφευε τα παιδικά μου χρόνια γιατί μέναμε πιο πάνω από του Γληοροέργη και τον άκουγα όλη νύχτα να τραγουδεί τακίμι με το Λιαούρη το Βασίλη.
Όλοι οι Κωμιακίτες έχουν χορέψει με το λαουτοκίθαρο του για αυτό θα τον θυμόμαστε πάντα με αγάπη.

Σχόλιο από τον/την Λυερού Βούλα,Χρυσικόπουλος Νίκος στις 7 Σεπτέμβριος 2009 στις 21:01

Βούλα Λυερού: Ο πατέρας μου ήταν η προσωποποίηση του Κωμιακίτικου γλεντιού, καλός τραγουδιστής, δεινός χορευτής, γλεντζές, εύθυμος χαρακτήρας, καλός σύζυγος , πατέρας και παππούς. Ήταν η προσωποποίηση της ίδιας της ζωής και της αισιοδοξίας. Ότι έκανε το χαίρονταν πραγματικά. Ποτέ δεν μας στεναχώρησε σαν πατέρας. Ένα βλέμμα του έφτανε είτε να μας κάνει να γελάσουμε, είτε να μας επαναφέρει στην τάξη. Ήταν παιδί με τα παιδιά, νέος με τα κοπέλια του χωριού όλο χωρατά και πειράγματα, μεγάλος με τους μεγάλους. Μας έμαθε να χαιρόμαστε με τα μικρά και καθημερινά πράγματα και να είμαστε ευχαριστημένοι με αυτά που έχουμε. Για μένα αυτό είναι που μας κάνει να είμαστε ευτυχισμένοι και να δοξάζουμε το Θεό καθημερινά για όλα αυτά τα μικρά πράγματα.
Θυμάμαι τα καλοκαιρινά βράδια τα γέλια που κάναμε στην αυλή μας με τα πειράγματα στα κοπέλια από κάτω στο καφενείο, με τα βρεξίματα με τις σακκούλες, με τις αστείες ιστορίες του από τα παλιά. Θυμάμαι τα τραγούδια που λέγαμε όλοι μαζί όταν μαζευόμασταν το καλοκαίρι και τα γλέντια που στήναμε στο λεπτό με τη μάνα μας να τραγουδάει, το Γιώργο τον αδελφό μου να παίζει βιολί και εκείνον να παίζει λαούτο. Για πότε στήναμε το χορό δεν λέγεται! Δεν πίστευα ποτέ ότι ένας τόσο ζωντανός άνθρωπος θα έφευγε από τη ζωή. Όταν πήγαμε στο χωριό να τον αποχαιρετίσουμε νόμιζα ότι μας κάνει κάποιο από τα συνηθισμένα του αστεία…! Για μας πάντα θα ζει στις καρδιές μας, πάντα θα νιώθουμε την αύρα, την αγάπη, και τη φροντίδα του.
Θα γράψω κάποια στοιχεία για τη ζωή του. Πολλά από αυτά μου τα είπε η μάνα μου και άλλα τα πήρα από τα στοιχεία που έχουν παραθέσει στην εφημερίδα του χωριού ο Παναγιώτης Λιανής και η Κατερίνα Καραμπίνη.
Γεννήθηκε στην Κωμιακή στις 10 Ιουλίου του 1934 από τον Μιχάλη και την Παρασκευή Λυερού. Πέρασε όλα του τα χρόνια στο χωριό. Πήγε εθελοντής φαντάρος στα 17 του χρόνια και όταν απολύθηκε ξεκίνησε την ενασχόλησή του με την μουσική περίπου στο τέλος της δεκαετίας του 50. «Ηταν αυτοδίδακτος λαουθιέρης και τραγουδιστής και έγραψε τη δική του ιστορία στις πλάτσες και τα πανηγύρια του χωριού μας με το δικό του γνήσιο και ανεπιτήδευτο τρόπο. Τραγουδούσε με ψυχή και έπαιζε με μεράκι». Παντρεύτηκε με τη Βάγια Ρουφάνη του Αποστολοέργη και της Αλισάφης το 1959 και απέκτησαν τρία παιδιά: το Μιχάλη και το Γιώργο και μένα. Το πρώτο τακίμι το έκανε με το γαμπρό του το Χρήστο Αλιμπέρτη που έπαιζε βιολί. Συνέχισε με το Βασίλη Λιαούρη που δούλεψαν μαζί για 25 χρόνια αγαπημένα και σωστά. Τους αποκαλούσαν «Κολούμπια» και τα γλέντια που έκαναν στην Κωμιακή και τα γύρω χωριά είναι πλέον θρυλικά. Το ατύχημα που είχε ο Βασίλης Λιαούρης στάθηκε αφορμή να χαλάσει η συνεργασία τους μιας και ο Λιαουροβάσος ήρθε στην Αθήνα με την οικογένειά του. Μετά συνέχισε με το Γιάννη Μπαρδάνη (Σταματοιάννη) για περισσότερο από 15 χρόνια . Σταμάτησε να τραγουδάει μετά το πρώτο έμφραγμα που έπαθε.
Εκτός από τη μουσική αγαπούσε πολύ τα ζώα και τη γη. Καλλιεργούσε εποχιακά ζαρζαβατικά, πατάτες, είχε τα αμπέλια του και έβγαζε το φθινόπωρο το τσίπουρό του. Αγαπούσε και έδειχνε φροντίδα για τα άψυχα και τα έμψυχα που ήταν γύρω του, με τόσο μεράκι και αγάπη που πάντα μου έκαναν εντύπωση.
Ήταν άριστος κυνηγός. Ο ντουράς του ήταν πάντα γεμάτος πέρδικες, μπεκάτσες, λαγούς . « Το κυνήγι για το Λυερό δεν ήταν αυτοσκοπός. Οι καταπληκτικές εξορμήσεις στα όμορφα συνεπαρτά του χωριού παρέα του θα μείνουν αξέχαστες και ανεπανάληπτες για όσους από εμάς είχαμε την τύχη να τον συντροφέψουμε και να τον συναναστραφούμε, ακολουθώντας τον σε φιδίσια μονοπάτια, κρυφά περάσματα και δροσερές πηγές».
Δούλεψε σαν «πελεκάνος» στο μάρμαρο στον Απόλλωνα για πολλά χρόνια (πελεκούσε μάρμαρο) μαζί με το Κανουνοέργη , το Σουσουνοπέτρο και άλλους , καθώς και στην επισκευή του δρόμου του Απόλλωνα και όπου αλλού μπορούσε για τα ένσημά του. Επίσης είχε την αποθήκη του Αγροτικού Συνεταιρισμού για 35 χρόνια περίπου. Είχε ξεφορτώσει τόνους στη πλάτη του αμμωνίες, καλαμπόκια και άλλα λιπάσματα και ζωοτροφές.
Κατερίνα, Κωνσταντίνα, Κωνσταντίνος και Σάββας (εγγόνια του Λυεροκώτσου):
Τον παππού μας θα τον θυμόμαστε πάντα όχι μόνο ως έναν ταλαντούχο μουσικό, αλλά και –κάτι πιο σημαντικό για εμάς- ως έναν πολύ καλό άνθρωπο που αγαπούσε την ζωή όσο κανέναν. Παππού όπου και να ΄σαι να ξέρεις πως εσύ, τα καλαμπούρια σου, οι ιστορίες σου και η μουσική σου θα είστε πάντοτε στις καρδιές των εγγονιών σου, των παιδιών σου, της κυρα-Βάγιας και όλων των φίλων σου…
Σ’αγαπάμε!

Σχόλιο από τον/την Λυερος Μανωλης στις 3 Σεπτέμβριος 2009 στις 15:50

ΜΑΣΤΟΡΗΣ. (Πρεβενειος Γ. Νικολαος) Εφυγε νωρις χωρις να υπολογισει παιδια, γυναικα και φιλους, παρ' ολη την αγαπη που ειχε γι' αυτους. Ισως του λειπουμε τοσο, οσο και εκεινος σε εμας.

Σχόλιο από τον/την Λυερος Μανωλης στις 3 Σεπτέμβριος 2009 στις 15:43

Σχόλιο από τον/την ΓΙΑΝΝΑΚΟΥΛΙΑΣ ΙΩΑΝ & ΣΙΔΕΡΗ ΑΝΝΑ στις 17 Αύγουστος 2009 στις 8:15

ΘΕΟΣ ΣΧΩΡΕΣΤΟΝ ,Τασο Καλο Ταξιδι..............(σύζυγος της Ελενης Γκονου που εφυγε ανημερα της Παναγιας στον Απολλωνα)..............................RIP......

Σχόλιο από τον/την Γιάννης Δ. Πρεβενιός στις 2 Αύγουστος 2009 στις 20:31

Υπέροχα τα λόγια σου Ρένα για το μπαμπά σου,
που φαίνεται πως κουβαλάς για πάντα στη καρδιά σου!!!!

• First
• Προηγούμενο
• Επόμενο
• Last