Τα καφενεία του χωριού

Προσθήκη σχολίου

Σχόλιο από τον/την Ελισσάβετ του Γληοροέργη στις 7 Μάιος 2009 στις 10:22

Γεννήθηκα, μεγάλωσα, σπούδασα, διαμόρφωσα προσωπικότητα
μέσα στο καφενείο μας. Εκεί έτρωγα εκεί διάβαζα εκεί κουβέντιαζα
με όλους τους χωριανούς. ΄Ολοι μου έλεγαν ότι είχα μεγαλώσει πριν
την ώρα μου γιατί όλοι οι Κωμιακίτες ήθελαν να μου κουβεντίαζουν
και να σχολιάζω τα λόγια τους που ήμουν μικρή. Τι να πρωτοθυμηθώ;
To χειμώνα να καθόμαστε γύρω γύρω από το τζακι και να λένε ανέκδοτα και παλιές ιστορίες; Κατά τις δώδεκα το βράδυ να παίζουν
τα βερέλια και να γίνεται χαμός μέσα στο καφενείο; Nα παίζουν ποδοσφαιράκι και να βάζουν στοίχημα πάστες ή γιαούρτια καί να ξεκινάει ένας απίστευτος γιαουρτοπόλεμος; Κάθε Κυριακή ετοιμάζαμε
τα βιολιά να παίξουν. Η μάνα μου έφτιαχνε καταπληκτική κατσίκα στο
φούρνο. Η αγωνία μας μεγάλη. ΄Αραγε θα καταναλωθούν όλοι οι μεζέδες; Θα έχουμε δουλειά; Θα μας τα σπάσουν πάλι οι μεθυσμένοι
να είναι η ζημιά πιο μεγάλη από το κέρδος; Κάθε φορά που μας τα έσπαγαν όλα στο Καφενείο ο μπαμπάς μου έλεγε τελευταία φορά που
έβαλα βιολιά. Και την επόμενη Κυριακή έλεγε της μάνας μου Μαρία πόση κατσίκα να πούμε του Σταμάτη να μας φέρει για το βράδυ;
Θυμάμαι τα απίστευτα γλέντια που γινόταν τις πρωινές ώρες και το
τελείωμα των βιολιών. Ο μπαμπάς μόλις τελείωναν τα βιολιά ετοίμαζε
φαγητό για τους βιολιτζήδες .΄Ηθελε να τους περιποιηθεί λέει γιατί ήταν
κουρασμένοι που έπαιζαν όλο το βράδυ και γιατί αισθανόταν υποχρέωση που προτιμόυσαν το μαγαζί μας και κερδίζαμε κάτι και εμείς. Εκείνο που θυμάμαι πάντως ότι κερδίζαμε ήταν απίστευτη αγωνία αν θα έχουμε δουλειά και πάρα πολύ κούραση.
Αξέχαστες θα μου μείνουν οι καλοκαιρινές βραδιές με το νεροπόλεμο.
Κατά τις 11 το βράδυ πολλά κοπέλια έφευγαν από τη καφενείο χωρίς
να τους πάρει κανείς χαμπάρι, γέμιζαν σακούλες νάυλον νερό πολλές
φορές και βρώμικες στάμπαραν ορισμένους χωριανούς ακόμα και τον
γιατρό και μόλις έβγαιναν από το καφενείο τους μπουγιέλωναν.
Η μεγάλη αγάπη του μπαμπά μου ήταν το κουρείο. ΄Ηθελε να περιποιείται πολύ τους χωριανούς μα όλη τη μαεστρία την έδινε στους ξενικούς. Πάντα έλεγε είναι μεγάλη τιμή για το πρόσωπο μου να έρχονται ακούρευτοι από την Αθήνα μόνο και μόνο για να τους κουρέψω εγώ. Μόλις έμπαιναν στο μαγαζί ήθελε να τους κεράσει
για να τους καλωσωρίσει.
Θυμάμαι ένα περιστατικό με το κούρεμα. Είχαν από την υγειονομική υπηρεσία για να ελέγξουν όλα τα καφενεία. Αφού έγινε ο έλεγχος ένας από την επιτροπή ήλθε στο μπαμπά μου και του είπε να τον ξυρίσει.
Του επισήμανε την ελιά που είχε στο μάγουλο και του είπε να την προσέξει. Μείνετε ήσυχος του είπε. Αφού του έβαλε τη σαπουνάδα
με την πρώτη ξυραφιά του παίρνει και την ελιά. Δεν μπορώ να σας περιγράψω τι έγινε. Ο μπαμπάς μου που εκτό των άλλων πολλών ασχολιών του ειδικευόταν και στην ιατρική-οδοντιατρική είχε ένα ειδικό για καυτηριασμό. Μη στενοχωριέστε του λέει θα σας το καυτηριάσω και θα είστε καλύτερα από πριν. Στο τέλος τον ευγνωμονούσε κιόλας γιατί φοβόταν να πάει όπως του είπε στο γιατρό να την αφαιρέσει.
Κάτι ελάχιστο από τις πολλές αναμνήσεις μου που μένουν ανεξίτηλες
για πάντα στη ζωή μου.

Σχόλιο από τον/την ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΟΡΡΕΣ στις 21 Απρίλιος 2009 στις 1:11

po po stin gligoroergena eixe pio palia ena podosfairaki kai eimastan oli mera ekei mesa tin eixame trelanei tin kakomoira kai to podosfairaki tis to eixame kanei gia petama xaxaxa!!!a re xronia !!

Σχόλιο από τον/την Βασίλης Αλιμπέρτης στις 20 Απρίλιος 2009 στις 21:20

Εγώ θυμήθηκα το καφενείο του Φατούρου Πέτρου παλιά. Σε αυτό ο συχωρεμένος Σιδεροστέλιος, είχε εγκαταστήσει στο πατάρι μηχανή προβολής, και έφερνε ταινίες που τις πρόβαλε σε οθόνη από πανί. Θυμάμαι λοιπόν κάποια Μεγάλη Εβδομάδα, είχε φέρει την ταινία Τα Πάθη του Χριστού. Εγώ μικρό κοπελάκι είχα πάει να δω ίντά ναι ευτός ο κινηματογράφος. Αλλά αντί να μου αποσπάσει την προσοχή το έργο, άκουγα όλες τις γυναίκες που ήταν μέσα να σκούζουν, να κλαίνε και να βρίζουν δυνατά αυτούς που εβασάνιζαν το Χριστό.
Κάποια φορά στο ίδιο αυτό καφενείο, είχαν φέρει ένα θίασο που έδινε παράσταση και περιελάμβανε από ταχυδακτυλουργικά, μέχρι και διάφορα σκετσάκια. Θυμάμαι λοιπόν ένα από αυτά που ήταν μία νέα κοπέλα και ζωηρή, και έβλεπε τα αγόρια που περπατούσαν (τότε) με τα χέρια. Λέει λοιπόν στη μητέρα της: Μαμά θα κάνω και εγώ το ίδιο. Όχι κόρη μου της απάντησε, Γιατί όχι; λέει αυτή. Γιατί παιδί μου θα φανεί το βρακάκι σου. Ε τότε θα το βγάλω μαμά.
Τα χρόνια εκείνα υπήρχαν πολλά καφενεία. Να θυμηθούμε μερικά από αυτά: Του Γληοροέργη, του Λιαγούρη. Λίγο πιο πέρα του Στέλιου. Του Φατούρου, του Τζαμπουνάρη. Στον Αμαξωτό ήταν του Πουλουδή και του Φίλιππα.
Στου Πολυουδή διοργανώναμε στα φοιτητικά χρόνια πάρτυ. Μπέναμε τότε οι νεολαίοι και έβγαιναν οι ηλικιωμένοι που κάθονταν απέξω. Εμείς βάζαμε τις μουσικές και χορεύαμε το σέϊκ και το μπλουζ (οι χοροί της εποχής). Οι πελάτες που είχαν βγει έξω και βλέπανε από τα παράθυρα, σχολίαζαν: Ώχου εϋρισε τσι γιεγιέδες που χορεύγουνε το κολλητό και το πηδηχτό (δηλ. το μπλουζ και το σέϊκ)..

Σχόλιο από τον/την Γιάννης Δ. Πρεβενιός στις 15 Απρίλιος 2009 στις 20:49

Το καφενείο του Γληοροέργη

Εγώ έμενα λίγο πιο πάνω και τα Σαββατόβραδα άκουγα όλη τη νύxτα τα βιολιά.
Μια γωνιά του καφενείου με ξύλινα παραπετάσματα γινότανε κουρείο
όπου εκεί κουρευότανε σχεδόν όλος ο αντρικός πληθυσμός του χωριού.
Τα Σαββατόβραδα γινότανε και κινηματογραφική αίθουσα που προβάλλονταν οι περίφημες Ελληνικές ταινίες της δεκαετίας του 60.
Εγώ τότε πήγαινα δημοτικό και μας απαγόρευαν από το σχολείο να παρακολουθούμε αλλά ο Γληοροέργης ήταν θείος μου και πολλές φορές με έβαζε κρυφά σε μια γωνία προσέχοντας πάντα μη σκάσει μύτη ο διευθυντής του σχολείου ο Γιαμούρης.
Μια φορά λοιπόν ο Γιαμούρης μ' έπιασε στα πράσα και τότε ο Γληοροέργης με γλύτωσε λέγοντας ότι με φώναξε εκείνος για να κουβαλίσω κάτι κιβώτια με λεμονοπορτοκαλάδες.
Μετά ήρθε η τηλεόραση και το καφενείο γνώρισε μεγάλες δόξες γιατί μαζευότανε όλοι το απόγευμα για να παρακολουθήσουν τις τηλεοπτικές σειρές της εποχής όπως ο Άγνωστος πόλεμος, η Γειτονιά μας κ.α.
Αξέχαστα χρόνια που θα θυμάμαι όσο ζω γιατί οι άνθρωποι ήταν δεμένοι και νοιαζόταν ο ένας τον άλλο.